To doświadczenie skłoniło mnie do refleksji nad tym, jak często nie potrafimy docenić drobnych rzeczy w codziennym życiu. Dziecko dostrzegło wartość w czymś, co dla mnie wydawało się mało znaczące.
Współczesne młode pary wchodzące na ślubną drogę często mają już określony plan na przyszłość. W odróżnieniu od wcześniejszych pokoleń, dzisiejsi nowożeńcy są bardziej poukładani i zrealizowani – dla wielu z nich ślub to kolejny, zaplanowany krok, a nie wielki, życiowy przełom. Dla wielu osób ślub nie oznacza już początku wszystkiego – mają wspólny dom, dzieci, dzielą obowiązki dnia codziennego. Jeszcze kilkanaście lat temu było inaczej: ślub symbolizował początek dorosłego życia, z którym wiązały się społeczne oczekiwania: stabilna praca, kredyt, mieszkanie, dziecko. Dziś te schematy, niegdyś niepodważalne, powoli tracą na znaczeniu.
Często spotykam się ze stwierdzeniem, że mam szczęście i spotykają mnie tylko dobre rzeczy. Ale czy tak jest do końca? Jak myślisz, czy ja nie stoję w korkach, nie mam trudnych dni w pracy, nie borykam się z osobistymi dylematami? Muszę Cię zmartwić – moje życie nie różni się od Twojego pod tym względem. Może się jednak różnić pod względem odbioru tych doświadczeń, ponieważ przez ostatnie lata zacząłem wiele trudnych wyzwań postrzegać inaczej niż tradycyjny obywatel.